HOME

BIOGRAFIE

RECENSIES

BESCHOUWING

INTERVIEWS

ARTIKELEN

GEDICHTEN

CONTACT

BIBLIOGRAFIE
ALI ALBAZZAZ is geboren in Al Nasiriye, de stad in het zuiden van Irak waar ook Abraham vandaan kwam. Hij volgde een opleiding aan het Instituut voor Economisch en Administratief Onderwijs...  [ Vervolg ]

OPTREDENS
De laatste optredens van ALI ALBAZZAZ kunt u hier vinden. Zodra er een datum bekend is van een optreden zal het meteen hier op de site worden geplaats.... [ Optredens ]
 

De liefde – de poëzie – de politiek

In Zuid-Irak (verder noem ik de delen van Irak naar de windrichtingen) krijgt de mens liefde, poëzie en politiek met de paplepel ingegoten. Zoals de meeste dichters in de wereld maakte ik rond mijn vijftiende kennis met die zaken. Een kleurige wolk van liefde leidde toen mijn poëzie. Ik had veel sympathie voor de wereld. Later werd mijn leven beschadigd omdat ik poëzie schreef, want in de Oost moest de dichter een portier zijn van het regime en dat wilde ik niet. Ik kreeg van mijn moeder melk en opvoeding, van mijn tante liefde en poëzie. Op haar schoot schreef ik mijn huiswerk. In het gedicht “Mijn tante was een viool’ schreef ik: Toen ik een weke twijg was, liep ik om haar schoot, alsof er een regenboog aan mijn hand zat.
Mijn tante stond voor geborgenheid. Er was al genoeg gezaaid in mijn geheugen en ik maakte van haar handen een trap die mij naar de wolken voerde. Zij legde een kaars naast mijn bed zodat ik de morgen kon vervroegen. Zo bracht zij complete beelden in mijn opvoeding die ik verbond tot de eenheid van liefde. De poëzie bracht mij ook ruw in aanraking met de wereld. Met literatuur loerde ik naar de benen van de schoonheid en naar de verlatenheid. Ik keek naar mijn geschiedenis waarvan ik mij met familiaire blijdschap en met traditionele lusten losmaakte. Er zijn geen conventionele hoogvlaktes voor liefde, honger, literatuur en lusten. Er staan natuurlijk geen hekken omheen, maar het is de weg waarop wij met een grote kans op zelfopoffering gaan en die ons voert naar het hoogtepunt van de lust, die door het ruwe leven wordt uitgebannen. Met zo’n basisbegrip werd voor mij de literatuur en met name de poëzie een bevrijder of redder. Literatuur is een soort filosofie en streeft de schoonheid na, waarmee kunstenaars hun moordenaars, het leger met zijn moderne technieken, kunnen bestrijden. Vanwege het onderdrukkende regime zijn veel visies in mijn Oost omgedraaid. Het regime wilde de kleur van de kleding, de geur van het eten bepalen. Dat is nog steeds zo. De president zei: ‘Ik geef jullie het leven en mijn slanke lichaam als voorbeeld om daar schilderijen in mijn kleur, beelden van mijn lichaam, of gedichten van mijn toespraken over te maken’. De totale geschiedenis imiteert mijn dag. Ik citeer uit mijn gedicht: ‘De spiegel van de dictator’: Dagelijks kijkt hij in de spiegel / soms lacht hij / al is het tegen zijn gewoonte / Hij kamt zijn vuist / Daarna tekent hij met zeep de bergen en de steden die hij wil binnenvallen / Hij zegt: Ik zal de tuin van weiden annexeren / En hem aan mijn oksels toevoegen. ( - )
Toen mijn tante wist dat ik dichter was, was zij zwaar teleurgesteld. Zij zei: ‘Jouw omhelzing van de wereld lijkt een tuin waarin je renteniert, terwijl hij vol wilde dieren zit. Jij wilt een helling beklimmen die erg steil is.’ Rainer Maria Rilke bracht de pijn van de gedichten naar de hemel om ze het aanzien van engelen te geven. In literstuur willen schrijvers zoveel mogelijk licht geven. Zij nemen daarmee de verantwoordelijk op zich voor verleden en toekomst. Het is een van de belangrijkste betekenissen van cultuur. Edelheid hoort bij literatuur. In mijn gedicht ‘De liefde droogt nooit op’ schreef ik de regels: Het gedicht wil de harten van de mensen / sterker maken en daarom probeert het handen, ogen en vreugde toe te voegen.
De politiek is misschien het enige beroep waar geen opleiding voor nodig is. Sommige mensen zijn in gelukkige periodes geboren en andere niet. Sommige landen hebben veel rijkdom, die andere regimes ertoe verlokt deze rijkdom aan landschap en cultureel erfgoed te plunderen. Ik ben in een ongelukkige periode geboren omdat mijn land door een bloedige politiek ook ongelukkig was. Dit is de politiek van fouten en verkeerde visies. Ik kan gerust zeggen dat de geschiedenis van mijn land het verdriet in mijn gedichten heeft veroorzaakt. Veel Iraakse cultuur is gebaseerd op verdriet. De politiek heeft alleen maar een gezamenlijke roem, maar cultuur heeft ook een individuele roem. De literatuur produceert nooit egale bergen leven.
Ik ben de wever van de woestijn en de kaardenmaker van het zand. Ik citeer uit mijn gedicht ‘Dagboek van de woestijn’: Voor de meeste mensen lijkt de woestijn een sombere lege plek / Toen ik in de woestijn leefde was ik bij mijn schootmoeder.
In 1981 maakte ik nogmaals kennis met de woestijn. Er was een oorlog uitgebroken en ik moest in het leger. Achteraf bleek dat ik daar acht jaar nodig was. Ik kon daar niet onderuit. Ik koos ervoor om naar de woestijn te gaan die gevaarlijk was, maar ver van het regime. Het duurde lang voordat ik mij met de woestijn en de dood verzoende. Toen ik naar de woestijn ging, gescheiden van mijn oorsprong, vond iedereen dat zielig. Ze zeiden: ‘De dood komt bij elk mens en jij gaat vrijwillig naar de dood.’ Met de dood ging ik in gesprek en ik zag zijn karakter door de bommen, maar pijn veroorzaakte genot. Slechts een paar dichters waren in de woestijn. Ik noem hier de door mij bewonderde Arthur Rimbaud en Malraux. De magie van de woestijn trok de dichters aan. Ik heb het nu over Oost. Het traditionele woord zegt: ‘Oost is de broedplaats van vrouwelijkheid en magie, West is de broedplaats van het verstand.’ Iemand zei eens: ‘Het verstand is als een winkelier die een kasboek heeft waarin hij inkomsten en uitgaven schrijft.’
Het is niet zo dat de woestijn een synoniem van duinen is. Volgens mij is de woestijn in wezen een aartsvijand van droogte. Daar wordt het zand gedwongen te spreken, zoals torens de laagte inspireren. De woestijn liet mij tot het moederschap afdalen, ik gedroeg me in alles alsof ik een moeder was. Mijn vriendin zei: ‘Je bent erg zacht, meer dan mannen moeten zijn.’ Ik zei dat het hoofd van een kunstenaar voller is met vrouwelijke beelden dan met mannelijke beelden.



 
  [ Home ] [ Biografie ] [ Bibliografie ] [ Interviews ] [ Recensies ] [ Artikelen ] [ Gedichten ] [ Contact ]                                                                 [ عربي ]  

Alle rechten voorbehouden ©2005-2007 Iraqihost.net